_*माणसाशिवाय....*_ _या ग्रहावर लाखों जीव आहेत.माणसाने त्यांच्याकडे दुर्लक्ष केले.आपणच या जगाच्या केंद्रस्थानी आहोत असे तो वदवू लागला.इतर प्राण्यांचा तो वापर करु लागला.तो या जगाचा स्वामी बनला.अनेक प्राणी,पक्षी त्याचे भक्ष बनले.हत्ती,वाघ तो नमवू लागला.सुक्ष्म किटक किटकनाशक वापरून त्यांचा विनाश करु लागला.जंगले नष्ट करुन पशु पक्षाचे जीवन त्याने असह्य करुन टाकले.आधुनिक तंत्रज्ञान वापरून तो डोंगर पोखरु लागला.आकाशात वावरु लागला.सागराला त्याने गवसणी घातली याला तो प्रगती समजू लागला.माणसे आळसी बनली.प्रतिकार शक्ती कमी झाली.इतर जीवाणूशी त्यास समनवय साधता येईना.सुख साधनांची निर्मिती वास्तवात दुःखाची साधने आहेत.मानवाने प्रदूषणाने फूलांचा सुगंध नष्ट केला.पक्षांचा मधुर स्वर कानी पडत नाही.रात्रदिन कारखाने सुरू आहेत,वाहने धावत आहेत.बेधुंद मानवजात आज त्याचेच फळ भोगत आहे.चूकांशिवाय त्याचा भोग वाट्याला येत नसतो.ब्रम्हांड सांभाळणारा तो अनामिक तो काय अनभिज्ञ आहे मूळीच नाही.मानव ऐकत नसेल तर कानामागे आवाज काढावा लागतो हे आपल्याला कळते त्या विधात्यास कळत नसेल मुंगीला देखील सांभाळणारा तो का अंध आहे कदापि नाही.उंच इमारती,एकवटलेले लोक तो कसे सहन करणार.मानवी मूल्य बदलण्याची वेळ आली आहे.वाढते शहरीकरण थांबवावे लागणार आहे.शेती उद्योग व विरळ वस्ती हि सुत्रे स्विकारावी लागणार आहेत.श्रम हि गरज मानावी लागणार आहे.*निसर्गाचे ऐकले नाही तर निसर्ग आपणास उध्वस्त करु शकतो हे विसरता कामा नये....*_ _*मिंञानो;काळजी घ्या.....*_

+3 प्रतिक्रिया 0 कॉमेंट्स • 2 शेयर

_*जावे त्यांच्या वंशा....*_ _एकाच्या शर्टचे बटन निखळले होते.सुई दोऱ्याने ते जोडणे गरजेचे होते.स्वतःच सुई घेतली आणि त्यामध्ये दोरा ओवू लागला परंतु काही केल्या दोरा ओवला जात नव्हता.जवळच त्यांची मुलगी होती तीने बघितले बाबांना सुईमध्ये दोरा ओवणे शक्य होईना.ती म्हणाली;"बाबा,घ्या इकडे मी ओवते,तुमची दृष्टी आता कमी झाली आहे. "त्यांनी सुई आणि दोरा तिच्याकडे सूपूर्द केला आणि गंमत बघू लागला.काही केल्या दोरा ओवला जात नव्हता.शेवटी ती खजिल झाली .तिची ती अवस्था बघून बाजूलाच मुलगा बसलेला होता त्याने त्यांच्या दोघांची खिल्ली उडविली;"तुम्हाला साधा सुई मध्ये दोरा ओव्यायला येत नाही "आणि मुलीकडून त्याने सुई दोरा हिसकावून घेतला आणि लागला प्रयत्न करायला परंतु काही केल्या तो दोरा सुईमध्ये ओवला जात नव्हता.त्याचे अपयश बघून दोघही हसू लागले तो चिडला व त्याने आईला आवाज दिला.ती लगबगीने आली मुलाने तिला सर्व प्रसंग सांगितला तीने एका क्षणात सुईमध्ये दोरा ओवला.*यामधून मी तीन गोष्टी शिकलो प्रत्येक काम प्रत्येकाला जमत नसते.इतरांना जे अशक्य ते आपणाला जमेल असे आपणास उगीच वाटत असते.आणि इतर जे करतो ते आपणास सोपे वाटत असते....*_ _*मिञाणो;काळजी घ्या.....*_

+2 प्रतिक्रिया 0 कॉमेंट्स • 13 शेयर

बोधकथा "ही रामाची इचछा"!!! शेटफळ नावाच एक माण प्रदेशातील दुष्काळी म्हणावं असं गांव.जेमतेम चार-पाचशे घरांच. कुलकर्ण्यांच्या कुटुंबातील लेक बाळंतपणाला माहेरी आलेली. दिवस भरत आलेले.कोणत्याही वेळेस ती बाळंत होईल अशा अवघडलेल्या अवस्थेत. गावात ना दवाखाना, ना हाॅस्पिटल.बहुतेक बाळंतपण घरीच व्हायची,गावातील अनुभवी वयस्कर सुईणींच्या हातातुन. अंधार्या खोलीत ती माऊली कळांनी तळमळत होती. घरातील आया बाया "धीर धर धीर धर,थोडी कळ सोस,जरा नेट लाव ",असे सल्ले देत होत्या. कोणी पाय चोळत होत्या,कोणी घामाने थबथबलेलं कपाळ पुसत होत्या,कोणी काय करत तीला धीर देत होत्या आणि..... नऊ महिने आईच्या कुशीत वाढलेला तो इवलासा जिव या विश्वाच्या अफाट पसार्‍यात दाखल झाला. पण...पण...त्या जिवानं ना ट्यँsssहँsssकेलं ना तोंडानं हूं की चूं! बाळंतपण करण्यासाठी जमलेल्या बायांच्या मनात पाल चुकचुकली. सुईण चिमटे काढतीय,डोक्यावर थापट्या मारतीय,इवलीसी बोट ओढतीय पण बाळ हूं की चूं करत नव्हतं. सगळ्यांची खात्री पटली........... मेलेलं पोरचं जन्माला आलं.त्या जिवाची आई ग्लानीत,तीला काय होतय याचा अंदाज येत नव्हता. "माझं बाळ..माझं बाळ..."अध॔वट शुध्दीत आईच्या तोंडातून अस्पष्ट शब्द येत होते. आजीनं डोळ्याला पदर लावला.तिच्या तोंडातून एक हुंदका बाहेर पडला.बाकीच्या बायकांनीही डोळ्याला पदर लावले. आजी बाळंतिणीच्या अंधार्या खोलीतून जड पावलांनी बाहेर ओसरीवर आली. कृष्णाला हाक मारून त्याच्या कानात काहीतरी सांगितलं. कृष्णानं कोपर्‍यातील फावड उचललं आणि गावकुसाबाहेर एक खड्डा खणण्यासाठी बाहेर पडला. बाकीच्या पुरूष मंडळींना न सांगताच काय झालं याचा अंदाज आला. "परमेश्वराची इच्छा"!अस म्हणत त्यांनी सुस्कारे सोडले. आजी परत बाळतिणीच्या खोलीत आली.तिनं मन घट्ट करून ते नवजात मुटकुळं उचललं आणि बाहेर ओसरीवर बसलेल्या आजाच्या हातात देण्यासाठी वळली,तोच... बाळाची आई शुध्दीवर आली आणि...ओरडली....... "कुठ नेताय माझ्या बाळाला?"."मला त्याला पदराखाली घेऊ दे"! हातात घेतलेल्या त्या जिवा कडं पहात आजीनं हंबरडा फोडला,म्हणाली..."बने,पदराखाली कसलं घेतीस? "पोरग जिवंत नाही!" आजीच्या या वाक्यावर आईनं टाहो फोडला आणि ती हमसाहमशी रडू लागली. आजा बाळंतिणीच्या खोलीच्या दाराशी येऊन उभा राहिला....पुढील क्रियाकर्म करण्यासाठी तो निपचीत जीव आज्याच्या हाती देऊ लागली....एवढ्यात...एवढ्यात काय झालं कुणास ठाऊक?सुईण आजीला म्हणाली... "आजे,पोर जरा माझ्याकडे दे.कायतरी बला हाय!" "कसली बला न काय?"."आमचं नशीब फुटकं!" "पहिल्या पोरीच्या पाठीवर पोरगा झाला आणि वाटलं विठ्ठलच पावला!"."पण तो कसला पावतोय?". "जल्मला तोच निघुन गेला"."हाती राहिलं ते कलेवर!" "आजे,थांब.जरा!पोर जितं असनार!त्याचं अंग अजून गरम लागतय.माझ्याकडं दे!"असं म्हणत सुईणी नं तो जिव आजीच्या हातातून उचलून घेतला. "कुठला जिता आलाय?"."पोर जन्माला आलां की पहिलं ट्यँssहँsssकरतय,हातपाय झाडतय!हे जन्मताच गपगार!" सुईणीनं ते बाळ शेगडीजवळ बसुन दोन पायांच्या झोळीत घेतलं,डाव्या हातानं उजव्या हातातील काचेच्या तीन हिरव्या बांगड्या माग सारल्या,पुढची एक बांगडी मनगटाजवळ आणुन भुईवर आपटली, त्यातील एक तुकड्याने त्या जिवाच्या शरीरावरचा तलम पातळ, पापुद्रा बाजुला केला. बोटानं तोंडातला चिकटा बाहेर काढला,मोठा श्वास घेत दोन्ही गाल फुगवुन कानांत एक मोठी फुंकर मारली, आणि.......आणि.... जवळच्या शेगडीतल्या निखार्याचा एक बारीक तुकडा चिमट्यानं उचलला.....आणि काही मिनिटांपूर्वी जन्मलेल्या त्या जिवाच्या कोवळ्या तळपायावर हळूच टेकवला.....त्या जीवानं झटका देऊन पाय झाडला....आणि जिवाच्या आकांतानं ट्यँsssहँ sssकेलं! अंधार्या खोलीत तो घुमलेला आवाज बाहेर ओसरीवर गेला.माना खाली घालुन बसलेल्या पुरूष मंडळींच्या माना झटका बसावा तशा वर झाल्या,नजरा आतल्या खोलीकडे वळल्या. आजीचे डोळे आश्चर्याने विस्फारले,तिचा चेहरा आनंदाने फुलला,आईच्या गालावर आंसवं ओघळली. सुईणीनं बाळ आईच्या हातात सोपवलं आणि तिनं त्या जिवाला पदराखाली घेतलं.!!! ---‐---------------------------------------------------------- जर त्या सुईणीला बाळ जिवंत आहे अशी शंका आली नसती आणि कृष्णानं खणलेल्या खड्यात तो जिव मातीखाली मातीशी एकरूप झाला असता तर?....तर?..... तर आपण "आधुनिक वाल्मिकी";""शब्द प्रभु", "महाकवी" अलौकिक महाकाव्य"गीत रामायण","अनेक सुमधुर चित्रपट गीतं","भावगीतं","कथा,पटकथा"आणि,आणि.......... ग.दि.माडगूळकर अर्थात गदिमा या तीन अक्षरांना कायमचे मुकलो असतो. साक्षात सरस्वतीचा वरदहस्त असलेला मराठी भाषेचा हा इतिहास घडविणारा युगपुरूष जन्माला यावा ही "प्रभु रामचंद्राची"ईच्छा होती असं म्हणांव लागेल! (ग.दि.माडगूळकर यांच्या जन्माची ही सत्यकथा. संदर्भ-"मंतरलेले दिवस")

+5 प्रतिक्रिया 2 कॉमेंट्स • 17 शेयर

.........🚩🚩🚩🚩 वारी 🚩🚩🚩🚩 बारावीच्या परीक्षेनंतर सौरभ डिप्रेशन मध्येच गेला. त्याची अन्नावरून वासना उडाली. कशातच मन लागेना. बारावीच्या निकालावर त्याने अनेक स्वप्ने रंगवली होती. आई-बाबांनीही खूप अपेक्षा ठेवल्या होत्या. मेडिकलला प्रवेश मिळणार हे अगोदरच सर्वांनी पक्क केलं होतं. पण निकाल लागला आणि सर्वांचा अपेक्षाभंग झाला. सौरभला केवळ बहात्तर टक्के गुण मिळाले. निकालानंतर सौरभ गप्प गप्प होता. तिसऱ्या दिवशी त्याने आत्महत्येचा प्रयत्न केला. रात्री बाबा जागे होते म्हणून बरे. नाही तर..... रात्री दीडच्या सुमारास खडखड आवाज येऊ लागला. बाबा एकदम दचकले. उठून पाहतात तर सौरभ कसल्या तरी औषधी पुड्या सोडत होता. बाबांच्या चटकन लक्षात आलं. त्यांनी पळत जाऊन सर्व औषधे हिसकावून घेतली. हातात घेऊन पाहतात तर विषारी औषधे. खाडकन ठेवून द्यावी असा विचार आला. पण त्या क्षणी संयम बाळगला. शांतपणे त्यांनी सौरभला आपल्याजवळ झोपायला सांगितले. ते रूमकडे वळले. सौरभला घेऊन रूममध्ये गेले. सौरभ माझ्या मित्राचा मुलगा. हुशार. चुणचणीत. शाळेत नेहमी डिस्टिंक्शन. साहजिकच तो मेडिकलला जाणार असं सर्वांनी ठरवून टाकलं. अर्थात तोही "हो"ला "हो" म्हणत गेला. नेमकं काय झालं कुणास ठाऊक. पण बारावीमध्ये तो अभ्यास ही करेना. त्याचे अभ्यासात मनच लागेना. वर्ष कुठे गेले समजले नाही. बघता बघता परीक्षा आली. या वर्षी गॅप घेण्याचा विचार होता. पण आई-बाबांनी ऐकलं नाही. तू शंभर टक्के डिस्टिंगशनमध्येच येणार. येणार म्हणजे येणारच. बस परीक्षेला. वर्ष वाया घालवू नकोस. नाईलाजाने सौरभ परीक्षेला बसला.. आणि आज ही वेळ आली. तो कायम निराश राहू लागला. तो काही बोलत नव्हता. हसत नव्हता. खेळतही नव्हता. नुसताच बसून रहायचा. विमनस्क अवस्थेत. काही बोलायाचे म्हटले तर कायम नकारात्मक बोलायचा. एके दिवशी सौरभला म्हटलं, "चल आपण वारीला जाऊ. विठ्ठलाला भेटू". सौरभ म्हणाला, "मी काय म्हातारा झालो नाही. आणि माळ ही घातली नाही." मी म्हणालो, "माळ घालायची आवश्यकता नसते. तू येऊन तरी बघ एकदा वारीला". पण तो तयार होईना. उलट म्हणाला, "का इतके लोक गर्दीत जातात समजत नाही, काका. उगाच टाळ कुटत वेळ वाया घालवतात. श्रमशक्ती आणि क्रयशक्ती वेस्ट घालवतात. वीस वीस दिवस चालत राहतात. काय मिळतं यातून? मानवी शक्ती वाया घालवण्याचा हा प्रघात आहे. मला नाही आवडत." सौरभचं बोलणं मी शांतपणे ऐकून घेतलं. त्याचही बरोबरच होतं. या जनरेशनला सुखाची आणि समाधानाची संकल्पनाच नीट समजली नाही. ध्येय कोणतं ठेवायचं आणि कशासाठी ठेवायचं हेही समजलं नाही. यातलाच सौरभ एक. तो तसाच विचार करणार. पण मी मात्र मनात ठरवलं. यावर्षी सौरभला वारीला घेऊन जायचच. दोन दिवस गेले. एके दिवशी सौरभला म्हटलं, "राहू दे वारीला. आपण वारकऱ्यांना अन्नदान करून येऊया". कसातरी सौरभ तयार झाला. आम्ही चारचौघे मित्र, सौरभ ईनोवा गाडीतून निघालो. दरवर्षी वाखरीला रिंगण भरते तेथे जायचे ठरले. तीन चार तासाचा प्रवास. सकाळी दहा वाजताच गाडीला स्टार्टर मारला. तीन वाजता आम्ही बाजीरावच्या विहिरीजवळ पोहोचलो. पण आता तेथे उड्डाणपूल झाले होते. तेथूनच पालख्या पुढे सरकत होत्या. रिमझिम पाऊस सुरू होता. हवेत गारठा जाणवत होता. रंगीबेरंगी प्लास्टिकचे कागद अंगावर टाकून वारकरी चालत होते. गळ्यात तुळशीची माळ. कपाळावर गंध. गंधामध्ये अबीर बुक्का. फाटकी तुटकी चप्पल. मळलेली कपडे. बाहेरून दुभंगलेले पण आतून अभंग असलेले हे वारकरी.. चालताहेत. गाताहेत. फुगडी खेळताहेत. ज्ञानोबा तुकोबाचा गजर मुखी आहे. टाळ मृदंगाचे ध्वनी. पकवाज्याचा कल्लोळ. पाठीमागे नगारखाना. त्याबरोबर मोठे अश्व. त्यामागे दिंड्या. दिंड्यापुढे पालखीचा रथ. रथापुढे बंडू चोपदार. त्याच्यासोबत अन्य चोपदार. त्यांच्या डोक्याला लाल भडक पगडी. हातात दंड. लाल रंगाचे झगे. दिंडीला आदेश देण्याचे काम ते करताहेत. सगळं वातावरण चैतन्यमय. आनंदी. उत्साही. समाधानी. टवटवीत ऊर्जा निर्माण करणारे. आम्ही गाडीतून उतरलो. समोरचे दृष्य बघून सगळ्यांचे चेहरे खुलले. आम्ही वारकऱ्यांचे दर्शन घेतले. आम्ही उतरलो तिथून जवळच दिंडीचा मुक्काम होता.तेथे गेलो.संध्याकाळच्या प्रसादाचा कार्यक्रम तेथेच होणार होता. इतक्यात वारीला आलेला दिंडीमधला रामकाका समोरून आला. उराउरी भेटला. चरण स्पर्श झाले. म्हणाला, "माऊली, कधी आलासा?" हा रामकाका शिराळ्याकडील चरणचा. वारीसाठी दरवर्षी येतो. एक मुलगा, एक मुलगी. दोघांची लग्ने झालेली. घरी सून. मुलगी चांगल्या ठिकाणी दिलेली. मग राम काका सुखात नसते तरच नवल. आयुष्यभर गडी लै स्वाभिमानाने जगला. सुरुवातीला रेल्वेत कोळसा टाकायची नोकरी. ती सहा वर्षे केली. दिवसभर कोळशात. लालसर धगीत. सारं अंग निळं काळ झालं. मग ती नोकरी सोडली. दुसऱ्या नोकरीच्या शोधात दोन पाच वर्षे गेली. जवळचे पैसे संपले. दिवसभर भटकायचं. नोकरीचा तलाश घ्यायचा. रात्री घरी परतायचं. असं चालू होतं. एके दिवशी नोकरी मिळाली. बेरिंग बनवण्याच्या कारखान्यात वॉचमन. दिवसभर वॉचमन म्हणून उभा राहायचं. येणाऱ्या जाणाऱ्याला नमस्कार करायचा. अनोळखी आला तर तपासणी करायची..लवकरच तिथेही कंटाळा आला. पुन्हा भटकंती. कुठल्याच नोकरीत मन लागत नव्हतं. त्यामुळे प्रत्येक नोकरीत अपयश येत होतं. मात्र मध्येमध्ये गाण्याचा नाद लागला होता. गाण्याची आवड होती. गाण्याची लहर आली की रामकाका तमाशाला जात. गळा भारदस्त होता. आवाज ही ओला होता. वरच्या पटीत सूर लावला म्हणजे गगन ललकारी बाहेर पडायची. गळा ऐकून एके दिवशी तमाशात बोलावणं झालं. मग रामकाकाने नोकरीचा हव्यास सोडला. तमाशात गेला. काही दिवसांनी लक्षात आले, तमाशातही मन रमत नाही. मग राम काका नुसताच गाऊ लागला. लोक सैरभैर होऊन ऐकू लागले. कानात प्राण आणून ऐकू लागले. रामकाकाने युट्युब चॅनेल काढले. पैसाही मिळू लागला. राम काका आता मोठा कलावंत झाला. रामकाकाला त्याचा विठ्ठल भेटला. रामकाकाची आणि सौरभची ओळख करून दिली. तोपर्यंत संताजी आला. संताजीही वारीसाठी आलेला. चार दिवस पायी चालत. आजचा दिंडीतला त्याचा पाचवा दिवस होता. सौरभला संताजीची पण ओळख करून दिली. हा संताजी. मिलिटरीमध्ये होता. सीमेवर लढताना दोन्ही हात गेले. घरी बायको. एक छोटी मुलगी. आई वडील. गडी धडधाकट‌. दणकट. असते दोन्ही हात तर पहार वाकवली असती. पण सर्वच इलाज खुंटला. दोन्ही हात गेल्यामुळे नोकरी गेली. घरी बसून काढावं लागलं. संताजीच्या अपंगपणाचं बायकोला बरे वाटले नाही. ती हिडीसफिडिस करू लागली. थोडे दिवस गेले आणि एके दिवशी जार कर्म करून मुलीला संताजीच्या गळ्यात मारून एकटीच निघून गेली. परपुरुषाबरोबर. त्या दिवशी संताजी खूप प्याला. पण दुसऱ्या दिवशी त्याने विचार केला. पोटची मुलगी आहे. तिच्याकडे बघून तरी आपल्याला जगावे लागेल. तो मुलीसाठी जगू लागला. घरी आई जेवू घालत होती. अंघोळ घालत होती. त्याचवेळी संताजीने रनिंगची प्रॅक्टिस चालू केली. रोज रनिंगला माळावर जात होता. दोन हात नसले म्हणून काय झाले? पाय तर होतेच की. शिवाय पळायचा पहिल्यापासून नाद. लहानपणी तर आई म्हणायची पाय कातड्याचे आहेत म्हणून बरं. लाकडाचे असते तर केव्हाच फुटले असते. संताजी पळत राहिला. दोन चार वर्षे तो पळतच होता. एके दिवशी जिल्ह्याला मॅरेथॉन स्पर्धा होती. त्यामध्ये संताजीने भाग घेतला आणि तो जिल्ह्यामध्ये पहिला आला. पहिलं बक्षीस आईच्या चरणी अर्पण केलं आणि त्यानंतर संताजीने मागे फिरून बघितलेच नाही. मॅरेथॉनच्या स्पर्धा तो जिंकतच राहिला. जिल्हा पातळीवर, राज्यपातळीवर आणि गेल्या वर्षी देशपातळीवर सुद्धा संताजीने मॅरेथॉन जिंकली. संताजीने देश पातळीवरची स्पर्धा एका रात्रीत जिंकली नाही. त्या अगोदर कित्येक वर्ष तो तपश्चर्या करीत राहिला. त्याने एक स्वप्न पाहिलं. त्या स्वप्नाच्या दिशेने तो चालत राहिला. त्याने विठ्ठल पाहिला. मग तो विठ्ठलाच्या प्रेमात पडला. आणि त्यातच विठ्ठलमय होऊन गेला. सौरवला मी बाजूला बोलवून घेतलं. सौरभ, तुला रामकाका भेटला. संताजी भेटला. असे कितीतरी रामकाका आणि संताजी वारी मध्ये आहेत. ते त्यांच्या त्यांच्या विठ्ठलाला भेटायला निघालेले आहेत. वारी मधले सगळेच रामकाका आणि संताजी बाहेरून फाटलेले दिसतील. बाहेरून तुटलेले दिसतील. बाहेरून भंगलेले दिसतील. परंतु आतून मात्र ते अभंग आहेत. माणसानं तसच असायला हवं. तू एक परीक्षा दिलीस. त्या परीक्षेमध्ये मार्क कमी मिळाले. तू त्याला अपयश मानलस. आणि परत कधीही यश येणार नाही अशी चुकीची समजूत करून तू जीवन संपवायला निघाला होतास. तुझ्यापेक्षा कितीतरी वाईट प्रसंग संताजी आणि रामकाकावर येऊन गेले. पण ते विठ्ठल शोधतच राहिले. आपण वारीला यायचं ते टाळ वाजवण्यासाठी नव्हे, तर आपला विठ्ठल शोधण्यासाठी यायचं. प्रत्येकाचा विठ्ठल वेगळा. कुणासाठी इंजिनियर.. कुणासाठी वकील.. कुणासाठी डॉक्टर.. कुणासाठी प्रोफेसर.. कुणासाठी क्लास वन ऑफिसर.. कुणासाठी आयएएस अधिकारी.. कुणासाठी मुलकी अधिकारी.. कुणासाठी कारखानदार.. कोणासाठी खूप खूप श्रीमंत व्यक्ती.. पण प्रत्येकासाठी विठ्ठल वेगळा.. बरं का सौरभ, विठ्ठल हा तुमच्या शाळेतल्या मार्कात नसतोच मुळी. तो असतो आपल्या आत वसलेला. त्याला शोधून काढावं लागतं. त्याच्या प्रेमात पडावं लागतं. त्याच्या भजनी लागावं लागतं. अपयश आलं तरी थांबायचं नाही. मगच तो आपणास भेटतो. विठ्ठलाला भेटण्यासाठी वारीला यावं लागतं. एकदा विठ्ठल भेटला की मग जीवन आनंदी होतं. आनंदी जीवनालाही पुन्हा वारीचा हव्यास लागतो. एकदा हव्यास लागला की शीण येत नाही. कंटाळा येत नाही. आनंद मात्र होतच राहतो. म्हणून वारीमधला प्रत्येक वारकरी तुकोबाचा अभंग म्हणतो, भाग गेला, शीण गेला !! अवघा झालासे आनंद !! वारीला का यायचं याचं उत्तर मिळाल्यागत सौरभ चमकला. त्याच्या चेहऱ्यावर वेगळेच समाधान दिसू लागले. सायंकाळी आठ वाजता प्रसादाचा कार्यक्रम झाला. वारकरी जेवण करून तृप्त झाले. आम्ही परतीच्या प्रवासाला निघालो. सौरभ एका वारकऱ्याबरोबर गप्पामध्ये रंगला होता. सर्व मित्र गाडीत बसले. परंतु सौरभ येईना. म्हणून मी त्याला हाक मारली.. तर सौरभ तिथूनच म्हणाला, "मी आता घरी येणार नाही. तुम्ही घरी चला. आणि माझ्या घरी आई बाबांना निरोप द्या. मी वारीला जाणार आहे.....!!! ॲड कृष्णा पाटील तासगाव. मोबा. 9372241368

+3 प्रतिक्रिया 0 कॉमेंट्स • 5 शेयर

कुलकर्णी, भगवंताने हे जग तुम्हाला खेळायला दिलंय १९८७ साल असेल. पार्टनरशिपमध्ये व्यवसाय सुरु करून ३-४ वर्षं झाली होती. आम्हा तीन पार्टनरपैकी एक पार्टनर विलास भावे छोट्याश्या ऑपरेशनचे निमित्त होऊन गेला. मोठा धक्का होता. पण शो मस्ट गो ऑन. मी आणि माझा पार्टनर श्रीहरी ह्या धक्क्यातून सावरलो. एक वर्षात नवीन जागा घेतली आणि तिथे स्थलांतर करून व्यवसाय वाढवायला सुरवात केली. नव्या जागेत जाताना, आज विलास हवा होता ही खंत होतीच. पण परमेश्वरी इच्छा वेगळीच होती. व्यवसाय वाढत होता. कामगार आणि स्टाफ वाढला १८-२० पर्यत गेला. संख्या वाढली तशी दर महिन्याच्या ओव्हरहेडचे गणित आणि बँकेचे हप्ते जुळवणे सुरु झाले. ऑर्डर होत्या पण त्या वेळेत पूर्ण व्हाव्यात म्हणून व्यवसायाला शिस्त आणि सिस्टीम लावणे सुरु होते. आम्हा दोघांचे वय तिशीचे आणि बहुतांश नोकर आमच्यापेक्षा २-३ वर्षेच लहान दोघे-तिघे तर वयाने मोठेच होते. कधी कधी ताण येत असे. त्या काळात फोनचा नंबर लागायला १०-१० वर्षे लागत. नव्या जागेत OYT special कॅटेगोरीत तब्बल १०हजार रुपये भरून फोन कनेक्शन घेतले. या दहा हजाराची जुळवाजुळव अनेक महिने चालू होती. एकंदर घडी बसत होती. कॉम्प्यूटर नव्याने येऊ लागले होते. त्यासाठी लागणारे UPS आम्ही बनवत होतो. डिमांड होती. डीलर नेटवर्क होते. महिना सधारण ४०-५० UPS विकले जात इतरही काही प्रॉडक्ट होती. electronic product असल्याने आवश्यक componants सहज मिळत नसत. इम्पोर्ट करण्यास बंदी असल्याने अनेक गोष्टी राजरोसपणे स्मगल करून येत. कोणास ठाऊक कसे? पण लघु उद्योगांना त्या मिळत. अर्थात विक्रेते सांगतील त्या किमतीत. सभोवताली उद्योगास अनुकूल असे कोणतेच वातावरण नव्हते. पण तरुण वय काहीतरी करायची जिद्द त्यामुळे जाणवायचं नाही. उद्योग हा अशाच प्रतिकूलतेत करायचा असतो, अशीच ठाम धारणा. त्यामुळे ठीक चालले होते. कधी कधी ताण यायचा पण पुन्हा सर्व विसरून काम सुरु व्हायचे. नव्या ऑफिसच्या केबिन मध्ये आम्हा दोघा पार्टनरांची टेबले शेजारी होती. दोन खुर्च्यांमध्ये मध्ये एका स्टुलावर फोन असे. फोनचे मध्ये असणे ही दोघांची सोय होती. एक दिवस सकाळी १०चा सुमार असेल मी फोनवर कोणाशी तरी बोलत होतो. माझे बोलणे काहीसे लांबत चालले होते. श्रीहरीला देखील कोणाशी तरी बोलायचे असल्याने माझे संपण्याची वाट बघत होता. तेव्हड्यात समोर एक भगवी कफनी घातलेले साधारण पन्नाशीचे गृहस्थ येऊन उभे राहिले. ‘कुलकर्णी आहेत का?’ असे विचारते झाले. त्यांना मी अशी हाताने खुण करून थोडे थांबण्यास सांगितले व फोनवरचे बोलणे सुरूच ठेवले. त्यांनी मला उलटी खुण केली ‘तुमचे चालू ध्यात मी थांबतो काही घाई नाही.’ कदाचित मी कुणावर तरी रागावलो होतो आवाज जास्तच चढत होता. फोनवर एका सप्लायरवर उशिरा मटेरियल देण्याबद्दल बहुदा रेशन घेत होतो. बोलता बोलता ५ मिनिटे झाली, १० झाली, १५ मिनिटे झाली. आमची नजरानजर झाल्यावर गृहस्थ शांतपणे ‘असूद्या असूद्या तुमचं चालू द्यात’ अशी खुण करत. मी बोलता बोलता मनात विचार करत होतो ‘भगवे कपडे घातलेले माझ्याकडे कशाला आले असतील? काही देणगी वगैरे मागायला असतील बहुदा. देणगी मागितली तर यांना कसे कटवता येईल?’ आत येताना त्यांनी माझे नाव घेतल्याने श्रीहरीने देखील त्यांना कशासाठी आलात? काही मदत करू का? असे विचारले नाही. त्याच्या डोक्यातही भगव्या कफनीमुळे असाच काहीसा संभ्रम झाला असावा. माझे बोलणे संपले मी फोन ठेवला तर श्रीहरीने झडप घालूनच उचलला कारण तो फोनसाठी फार काळ ताटकळला होता. फोनवर मी तावातावाने बोलताना का कुणास ठाऊक उगाचच उभा राहून बोलत होतो. माझा बोलणे झाले, तोच त्या गृहस्थांनी मलाच बसायला सुचवले. ‘माझ्याच केबिनमध्ये मला बसायला सांगणारे हे कोण?’ असा मनात मी विचार करत होतो. तोच ते म्हणाले “नमस्कार कुलकर्णी, शांत झालात का?” मी थोड्या गुर्मीतच “होय” असे म्हटले. त्यानंतर ते गृहस्थ म्हणाले. “कुलकर्णी आपण व्यवसायाचं नंतर बोलूयात का? मी बराच वेळ तुम्हाला फोनवर कोणावर बोलताना ऐकतोय. तुम्हाला एक सांगू का? अहो गरज नाहीय एव्हडे रागावण्याची. तुम्ही कोणाशी बोलत होतात हे तुम्ही मला सांगू नका त्याची गरजही नाही. पण तुम्हाला एक गोष्ट सांगतो असा विचार करा की तुमच्या सभोवतालची सर्व माणसे तुम्हाला परमेश्वराने खेळायला दिली आहेत. खेळताना आपण रागावतो का? खेळताना आपण खिलाडूवृत्तीने खेळायचं. इतकं रागवायची गरज नसते.” मी एका सप्लायर बरोबर बोलत होतो त्याने माल वेळेत न दिल्याने आमची डिलिव्हरी वेळेत होणार नव्हती. मी त्यांना म्हणालो “ अहो यांना Advance देऊन वेळेत माल देत नाहीत. मी कस्टमरला काय सांगू. तुम्ही माझ्या जागी असाल तर काय कराल.” बाबा शांतपणे म्हणाले “तुम्ही रागावलात. आता ते वेळेत माल देणार का?” “अहो नाही ना. वेळेविषयी बोलतच नाहीत”...मी “ हे बघा तुमच्या रागाने ते डिस्टर्ब झाले. त्याचीही काही मजबुरी असेल. तुमचा राग ते दुसऱ्यावर काढतील. बाकी वेगळे काय घडेल? मी तुम्हाला सांगतो. तुम्ही या सगळ्याकडे गोष्टींकडे खिलाडूवृत्तीने बघा. अहो हे तुमचे शेजारी बसलेले पार्टनर, बाहेर काम करत असलेला तुमचा स्टाफ, तुमची बायको, मुलं, आई-वडील, सप्लायर, कस्टमर, सरकारी अधिकारी आता तुमच्याशी बोलत असलेला मी हे सगळं सगळं खेळायला दिलंय अशा दृष्टीकोनातून जीवनाकडे बघा. बघा कशी मजा येते ते. या खेळात जीवनाच्या प्रत्येक टप्प्यावर वेगवेगळे भिडू मिळतील. गीता हेच सांगते” महाराज बोलत होते त्यात तथ्य वाटत होते. कुठेतरी मी आतून हललो होतो. कुठेतरी प्रकाश पडत होता. “बरं आता मी माझ्या येण्याचे प्रयोजन सांगू का? मला माझ्या मुलासाठी एक UPS घ्यायचाय. मला तुमचे नाव श्री. अमुक तमुक यांनी सांगितले. ते म्हणाले कुलकर्णीचा UPS घ्या मी २ वर्षे वापरतोय उत्तम आहे.” “ बापरे, बसा ना. सर सॉरी मी तुम्हाला बसा देखील म्हटले नाही.” ...मी. समोर उभे असलेले गृहस्थ देणगी मागायला आलेले साधू नसून माझे कस्टमर आहेत हे कळल्यावर माझी होणारी सहाजिक प्रतिक्रिया. “ असू देत. मी माझी ओळख करून देतो. मी शितोळे. पुण्यातले प्रसिद्ध सरदार शितोळे तुम्हाला माहित असतील तर त्यांच्यापैकी. कसब्यात एकमेव उत्तम स्थितीत असलेला दगडी वाडा आमचाच. मोठे ऐतिहासिक घराणे आहे आमचे. पेशव्याचे सरदार होतो आम्ही. अर्थात आजची ती ओळख नाही. मी अमेरिकेत योग शिकवतो. गेली अनेक वर्षे देशात परदेशात योगाचा प्रसार करतो. माझे बहुतांशी वास्तव्य अमेरिकेत असते. या भगव्या कपड्यांवर जाऊ नका. तो माझा व्यावसायिक युनिफार्म आहे. तसा मी सांसारिक आहे. मुलाला कॉम्पुटर इंजिनीअरिंगला प्रवेश घेतला त्याच्या कॉम्पुटरसाठी UPS हवा हे आपल्या भेटीचे प्रयोजन. मला घाई नाही. UPSची किंमत सांगा. तुमचे सर्व पैसे आत्ताच देऊन टाकतो. तुम्ही म्हणाल तेव्हा मुलगा UPS येऊन घेऊन जाईल. तुमच्या बोलण्यावरून थोडा उशीर होणार असे दिसतेच आहे. हरकत नाही. पण उत्तम वस्तू द्या.” मी आवक होऊन बघत होतो. माझ्या समोर एक योगी गुरु स्वरूप होऊन उभा होता. माझ्या करंटेपणामुळे त्यांना ओळखले नाही. माझे हे गुरु जाताजाता मला मंत्र देऊन गेले “कुलकर्णी भगवंताने हे सर्व जग तुम्हाला खेळायला दिलं आहे. अनेक भिडू तुम्हाला मिळतील, येतील आणि जातील सुद्धा. तुमचा डाव आहे तोपर्यंत खेळायचं. आणि आनंदी राहायचं, आनंद द्यायचा आणि घ्यायचा देखील. बघा जमतंय का? जमलं तर मिळणारा आनंद तुमचाच. कोणी हिरावून घेणार नाही.” शितोळे गुरूंना मी नंतर आजतागायत भेटलो नाही पण “कुलकर्णी, भगवंताने हे जग तुम्हाला खेळायला दिलंय” हे शब्द मात्र कायम कानात घुमतात. आयुष्यातले अनेक प्रसंग मी ह्या मंत्राने निभावून नेले आहेत. आज गुरुपौर्णिमेनिमित्त सहज या गुरूंची आठवण झाली म्हटलं लिहून काढावं. जगण्याचा साधा मंत्र आहे सर्वाना सांगावा. श्रीकांत कुलकर्णी ९८५००३५०३७

+2 प्रतिक्रिया 2 कॉमेंट्स • 2 शेयर

कुलकर्णी, भगवंताने हे जग तुम्हाला खेळायला दिलंय १९८७ साल असेल. पार्टनरशिपमध्ये व्यवसाय सुरु करून ३-४ वर्षं झाली होती. आम्हा तीन पार्टनरपैकी एक पार्टनर विलास भावे छोट्याश्या ऑपरेशनचे निमित्त होऊन गेला. मोठा धक्का होता. पण शो मस्ट गो ऑन. मी आणि माझा पार्टनर श्रीहरी ह्या धक्क्यातून सावरलो. एक वर्षात नवीन जागा घेतली आणि तिथे स्थलांतर करून व्यवसाय वाढवायला सुरवात केली. नव्या जागेत जाताना, आज विलास हवा होता ही खंत होतीच. पण परमेश्वरी इच्छा वेगळीच होती. व्यवसाय वाढत होता. कामगार आणि स्टाफ वाढला १८-२० पर्यत गेला. संख्या वाढली तशी दर महिन्याच्या ओव्हरहेडचे गणित आणि बँकेचे हप्ते जुळवणे सुरु झाले. ऑर्डर होत्या पण त्या वेळेत पूर्ण व्हाव्यात म्हणून व्यवसायाला शिस्त आणि सिस्टीम लावणे सुरु होते. आम्हा दोघांचे वय तिशीचे आणि बहुतांश नोकर आमच्यापेक्षा २-३ वर्षेच लहान दोघे-तिघे तर वयाने मोठेच होते. कधी कधी ताण येत असे. त्या काळात फोनचा नंबर लागायला १०-१० वर्षे लागत. नव्या जागेत OYT special कॅटेगोरीत तब्बल १०हजार रुपये भरून फोन कनेक्शन घेतले. या दहा हजाराची जुळवाजुळव अनेक महिने चालू होती. एकंदर घडी बसत होती. कॉम्प्यूटर नव्याने येऊ लागले होते. त्यासाठी लागणारे UPS आम्ही बनवत होतो. डिमांड होती. डीलर नेटवर्क होते. महिना सधारण ४०-५० UPS विकले जात इतरही काही प्रॉडक्ट होती. electronic product असल्याने आवश्यक componants सहज मिळत नसत. इम्पोर्ट करण्यास बंदी असल्याने अनेक गोष्टी राजरोसपणे स्मगल करून येत. कोणास ठाऊक कसे? पण लघु उद्योगांना त्या मिळत. अर्थात विक्रेते सांगतील त्या किमतीत. सभोवताली उद्योगास अनुकूल असे कोणतेच वातावरण नव्हते. पण तरुण वय काहीतरी करायची जिद्द त्यामुळे जाणवायचं नाही. उद्योग हा अशाच प्रतिकूलतेत करायचा असतो, अशीच ठाम धारणा. त्यामुळे ठीक चालले होते. कधी कधी ताण यायचा पण पुन्हा सर्व विसरून काम सुरु व्हायचे. नव्या ऑफिसच्या केबिन मध्ये आम्हा दोघा पार्टनरांची टेबले शेजारी होती. दोन खुर्च्यांमध्ये मध्ये एका स्टुलावर फोन असे. फोनचे मध्ये असणे ही दोघांची सोय होती. एक दिवस सकाळी १०चा सुमार असेल मी फोनवर कोणाशी तरी बोलत होतो. माझे बोलणे काहीसे लांबत चालले होते. श्रीहरीला देखील कोणाशी तरी बोलायचे असल्याने माझे संपण्याची वाट बघत होता. तेव्हड्यात समोर एक भगवी कफनी घातलेले साधारण पन्नाशीचे गृहस्थ येऊन उभे राहिले. ‘कुलकर्णी आहेत का?’ असे विचारते झाले. त्यांना मी अशी हाताने खुण करून थोडे थांबण्यास सांगितले व फोनवरचे बोलणे सुरूच ठेवले. त्यांनी मला उलटी खुण केली ‘तुमचे चालू ध्यात मी थांबतो काही घाई नाही.’ कदाचित मी कुणावर तरी रागावलो होतो आवाज जास्तच चढत होता. फोनवर एका सप्लायरवर उशिरा मटेरियल देण्याबद्दल बहुदा रेशन घेत होतो. बोलता बोलता ५ मिनिटे झाली, १० झाली, १५ मिनिटे झाली. आमची नजरानजर झाल्यावर गृहस्थ शांतपणे ‘असूद्या असूद्या तुमचं चालू द्यात’ अशी खुण करत. मी बोलता बोलता मनात विचार करत होतो ‘भगवे कपडे घातलेले माझ्याकडे कशाला आले असतील? काही देणगी वगैरे मागायला असतील बहुदा. देणगी मागितली तर यांना कसे कटवता येईल?’ आत येताना त्यांनी माझे नाव घेतल्याने श्रीहरीने देखील त्यांना कशासाठी आलात? काही मदत करू का? असे विचारले नाही. त्याच्या डोक्यातही भगव्या कफनीमुळे असाच काहीसा संभ्रम झाला असावा. माझे बोलणे संपले मी फोन ठेवला तर श्रीहरीने झडप घालूनच उचलला कारण तो फोनसाठी फार काळ ताटकळला होता. फोनवर मी तावातावाने बोलताना का कुणास ठाऊक उगाचच उभा राहून बोलत होतो. माझा बोलणे झाले, तोच त्या गृहस्थांनी मलाच बसायला सुचवले. ‘माझ्याच केबिनमध्ये मला बसायला सांगणारे हे कोण?’ असा मनात मी विचार करत होतो. तोच ते म्हणाले “नमस्कार कुलकर्णी, शांत झालात का?” मी थोड्या गुर्मीतच “होय” असे म्हटले. त्यानंतर ते गृहस्थ म्हणाले. “कुलकर्णी आपण व्यवसायाचं नंतर बोलूयात का? मी बराच वेळ तुम्हाला फोनवर कोणावर बोलताना ऐकतोय. तुम्हाला एक सांगू का? अहो गरज नाहीय एव्हडे रागावण्याची. तुम्ही कोणाशी बोलत होतात हे तुम्ही मला सांगू नका त्याची गरजही नाही. पण तुम्हाला एक गोष्ट सांगतो असा विचार करा की तुमच्या सभोवतालची सर्व माणसे तुम्हाला परमेश्वराने खेळायला दिली आहेत. खेळताना आपण रागावतो का? खेळताना आपण खिलाडूवृत्तीने खेळायचं. इतकं रागवायची गरज नसते.” मी एका सप्लायर बरोबर बोलत होतो त्याने माल वेळेत न दिल्याने आमची डिलिव्हरी वेळेत होणार नव्हती. मी त्यांना म्हणालो “ अहो यांना Advance देऊन वेळेत माल देत नाहीत. मी कस्टमरला काय सांगू. तुम्ही माझ्या जागी असाल तर काय कराल.” बाबा शांतपणे म्हणाले “तुम्ही रागावलात. आता ते वेळेत माल देणार का?” “अहो नाही ना. वेळेविषयी बोलतच नाहीत”...मी “ हे बघा तुमच्या रागाने ते डिस्टर्ब झाले. त्याचीही काही मजबुरी असेल. तुमचा राग ते दुसऱ्यावर काढतील. बाकी वेगळे काय घडेल? मी तुम्हाला सांगतो. तुम्ही या सगळ्याकडे गोष्टींकडे खिलाडूवृत्तीने बघा. अहो हे तुमचे शेजारी बसलेले पार्टनर, बाहेर काम करत असलेला तुमचा स्टाफ, तुमची बायको, मुलं, आई-वडील, सप्लायर, कस्टमर, सरकारी अधिकारी आता तुमच्याशी बोलत असलेला मी हे सगळं सगळं खेळायला दिलंय अशा दृष्टीकोनातून जीवनाकडे बघा. बघा कशी मजा येते ते. या खेळात जीवनाच्या प्रत्येक टप्प्यावर वेगवेगळे भिडू मिळतील. गीता हेच सांगते” महाराज बोलत होते त्यात तथ्य वाटत होते. कुठेतरी मी आतून हललो होतो. कुठेतरी प्रकाश पडत होता. “बरं आता मी माझ्या येण्याचे प्रयोजन सांगू का? मला माझ्या मुलासाठी एक UPS घ्यायचाय. मला तुमचे नाव श्री. अमुक तमुक यांनी सांगितले. ते म्हणाले कुलकर्णीचा UPS घ्या मी २ वर्षे वापरतोय उत्तम आहे.” “ बापरे, बसा ना. सर सॉरी मी तुम्हाला बसा देखील म्हटले नाही.” ...मी. समोर उभे असलेले गृहस्थ देणगी मागायला आलेले साधू नसून माझे कस्टमर आहेत हे कळल्यावर माझी होणारी सहाजिक प्रतिक्रिया. “ असू देत. मी माझी ओळख करून देतो. मी शितोळे. पुण्यातले प्रसिद्ध सरदार शितोळे तुम्हाला माहित असतील तर त्यांच्यापैकी. कसब्यात एकमेव उत्तम स्थितीत असलेला दगडी वाडा आमचाच. मोठे ऐतिहासिक घराणे आहे आमचे. पेशव्याचे सरदार होतो आम्ही. अर्थात आजची ती ओळख नाही. मी अमेरिकेत योग शिकवतो. गेली अनेक वर्षे देशात परदेशात योगाचा प्रसार करतो. माझे बहुतांशी वास्तव्य अमेरिकेत असते. या भगव्या कपड्यांवर जाऊ नका. तो माझा व्यावसायिक युनिफार्म आहे. तसा मी सांसारिक आहे. मुलाला कॉम्पुटर इंजिनीअरिंगला प्रवेश घेतला त्याच्या कॉम्पुटरसाठी UPS हवा हे आपल्या भेटीचे प्रयोजन. मला घाई नाही. UPSची किंमत सांगा. तुमचे सर्व पैसे आत्ताच देऊन टाकतो. तुम्ही म्हणाल तेव्हा मुलगा UPS येऊन घेऊन जाईल. तुमच्या बोलण्यावरून थोडा उशीर होणार असे दिसतेच आहे. हरकत नाही. पण उत्तम वस्तू द्या.” मी आवक होऊन बघत होतो. माझ्या समोर एक योगी गुरु स्वरूप होऊन उभा होता. माझ्या करंटेपणामुळे त्यांना ओळखले नाही. माझे हे गुरु जाताजाता मला मंत्र देऊन गेले “कुलकर्णी भगवंताने हे सर्व जग तुम्हाला खेळायला दिलं आहे. अनेक भिडू तुम्हाला मिळतील, येतील आणि जातील सुद्धा. तुमचा डाव आहे तोपर्यंत खेळायचं. आणि आनंदी राहायचं, आनंद द्यायचा आणि घ्यायचा देखील. बघा जमतंय का? जमलं तर मिळणारा आनंद तुमचाच. कोणी हिरावून घेणार नाही.” शितोळे गुरूंना मी नंतर आजतागायत भेटलो नाही पण “कुलकर्णी, भगवंताने हे जग तुम्हाला खेळायला दिलंय” हे शब्द मात्र कायम कानात घुमतात. आयुष्यातले अनेक प्रसंग मी ह्या मंत्राने निभावून नेले आहेत. आज गुरुपौर्णिमेनिमित्त सहज या गुरूंची आठवण झाली म्हटलं लिहून काढावं. जगण्याचा साधा मंत्र आहे सर्वाना सांगावा. श्रीकांत कुलकर्णी ९८५००३५०३७

+2 प्रतिक्रिया 0 कॉमेंट्स • 3 शेयर

_*ईश्वराची ओढ....*_ _फरीद एक धट्टाकट्टा फकीर होता.त्याच्याकडे एकजण आला आणि म्हणाला;"मला ईश्वराचं दर्शन घ्यायचंय तुम्ही करवून देऊ शकाल काय? "फरीद म्हणाला;"अगदी सहज मी अंघोळीला चाललोय नदीवर या माझ्याबरोबर आजच देव दाखवतो तुम्हाला. "फरीदने त्या माणसालाही नदीत उतरवलं आणि तो बेसावध असताना त्याचं डोकं धरून पाण्याच्या प्रवाहाखाली बुडवलं.तो माणूस जिवाच्या आकांताने डोकं बाहेर काढण्याचा प्रयत्न करू लागला,तडफडू लागला.फरीदच्या तुलनेत तो माणूस अतिशय किरकोळ शरीरयष्टीचा होता.पण,एका क्षणाला त्याच्या अंगात फरीदपेक्षा जास्त ताकद आली आणि त्याने उसळून डोकं वर काढलं.धापा टाकत असलेल्या त्या माणसाला फरीदने विचारलं;"काही अर्थबोध झाला का? "तो माणूस रागाने म्हणाला;"काय मस्करी करताय की काय?जीवच घ्यायला निघाला होता तुम्ही माझा मला आधीच शंका आली होती की नदीत कसा परमेश्वर दाखवणार? "फरीद त्याला शांत करत म्हणाला;"मित्रा,पाण्याखाली असताना काय काय विचार आले तुझ्या मनात? "तो उत्तरला;"काय विचार येणार?पंचप्राण मिळून फक्त डोकं बाहेर काढण्यासाठी एकवटले होते.एका टप्प्यापर्यंत जीव वाचवण्याचा विचार सगळ्या मनाला व्यापून होता नंतर मन निर्विचार झालं.पण,त्यानंतरही आतून काहीतरी एकवटून मला पाण्याबाहेर डोकं काढण्याची ताकद देत होतं. "फरीद म्हणाला;*"त्या ईश्वराची ओढ जेव्हा एवढ्या तीव्रतेने लागेल तेव्हाच तो सापडेल तोपर्यंत डोकं पाण्याबाहेर ठेवण्याची कसरत चालू ठेवायची...."*_ _*मिञानो;काळजी घ्या.....*_

+1 प्रतिक्रिया 0 कॉमेंट्स • 5 शेयर