*श्रीराम समर्थ* *समर्थ रामदासस्वामी रचित दासबोधावरील श्री रविंद्र पाठक यांची निरूपणें.दशक १३-नामरुप,समास १०-शिकवणनिरूपण,निरूपण क्रमांक ५१८ – भाग २ मधील सार.* दासबोधातील तेराव्या दशकातील दहाव्या समासात शिकवण निरूपणाच्या आधारे समर्थ आपल्याला अंतरंग आणि बहिरंगाचा अभ्यास समजावून सांगतात. जगामध्ये प्रत्येक गोष्टीला किंमत आणि मूल्य अशी दोन मोजमाप असतात, व्यावहारिक लोकांना सर्व गोष्टी किंमतीच्या आधारानेच कळतात. संत या दृश्यजगात मूल्य आणि किंमत या दोन्हीही गोष्टींचा सारासार विचार करत असतात, प्रत्येकाच्या बाह्यांगाची किंमत जरी वेगवेगळी असली तरी मूल्यमापन करताना संत जेव्हा त्यांच्याकडे बघतात तेव्हा ते प्रत्येकाला रामाचे रूपच समजत असतात. परमार्थात अंतरंगीचे शास्त्र हे मूल्यावर आधारित आणि आचरणाचे, व्यवहाराचे शास्त्र हे किंमतीवर आधारित आहे, या दोघांमधला जर समन्वय साधता आला तरच परमार्थ आणि प्रपंच या दोन्हीही गोष्टींमध्ये मनुष्य सारासार विवेकाच्या आधारे जगू शकतो. *देही आत्मा देह अनात्मा ! त्याहून पर तो परमात्मा !* *निरंजनास उपमा ! असेचिना !!१३.१०.७.!!* इथं मूल्यांकनाला कुठलीही उपमा देता येत नाही एकच मूल्य आहे आणि ते म्हणजे अंतरंगीचे राम या दृष्टिकोनाचे, प्रत्येक जीवामध्ये राम बघण्याची मूल्यावर अधिष्ठान असलेली व्यवस्था संत आपल्याला समजावून सांगतात आणि त्याचबरोबर या दृश्यजगामध्ये भगवंताने किती अनंत प्रकारचे देह धारण केलेले आहेत. *रायापासून रंकवरी ! अवघ्या मनुष्यांचियां हारी !* *सगट समान सरी ! कैसी करावी !!१३.१०.८.!!* या दृश्यजगामध्ये राजापासून ते रंकापर्यन्त अनेक प्रकारचे लोकांचे समुदाय आपल्याला आढळतात. आपण S.T.stand, Railway station, किंवा गजबजलेल्या भागात गेलो तर आपल्याला किती वेगवेगळ्या प्रकारची लोकं दिसतात, अंतरंगीच्या शास्त्रानुसार त्या प्रत्येकाचे मूल्य राम आहे परंतु जे दृश्य डोळ्यांनी आपण बघत आहोत त्या प्रत्येकाचे आपण बाह्यांगाच्या आधाराने किंमतीचे शास्त्र बघितले तर... *देव दानव मानव ! नीच योनी हीन जीव !* *पापी सुकृति अभिप्राव ! उदंड आहे !!१३.१०.९.!!* एकाच एका भगवंताची ही वेगवेगळी रूपं अंतरंगाच्या शास्त्राने प्रत्येकजण राम आहे परंतु बहिरंगाच्या दृष्टीने जर बघितले तर या सृष्टीमध्ये आपल्याला देवमाणसे, तसेच दानवलोक देखील दिसतात, त्याचबरोबर नीच योनी, हीन जीव, पापी, पुण्यवान असे अनेक प्रकारचे भेद आहेत. म्हणजे एकच एक परमात्मस्वरूप मूल्याच्या आधाराने प्रत्येकाच्या आत रामरूपाने आहे परंतु व्यक्त स्वरूपात देहाच्या आधाराने मात्र प्रत्येकाची किंमत वेगवेगळी आहे. त्यामुळे सारासार विचार करून बघितले तर प्रत्येकाच्या अंतरंगीचे मूल्य हे जरी राम असले तरी देहाच्या आधाराने जी व्यवस्था भगवंताने करून ठेवली ती आपण स्विकारली पाहिजे. या व्यवस्थेशी समन्वय साधून परमार्थात शिरायचे हीच खरी कसोटी आहे. हिमालयात जाऊन एकांतात परमार्थ करणे हे कदाचित सोपे असेल परंतु प्रपंचात, व्यवहारात, लोकांमध्ये राहून आपल्या अंतरंगीचे अनुसंधान टिकवत परमार्थ प्राप्त करणे हे अत्यंतिक अवघड आहे. आणि म्हणून समर्थ आपल्याला जीव तोडून या दोन्हीही गोष्टींची मूल्याची बाजू आणि किंमतीची बाजू समजावून सांगतात. या परमात्मस्वरूपाने ही वेगवेगळी रूपं धारण केली त्या प्रत्येक रूपाला आपण एकसारखे धरून या जीवन व्यवहारामध्ये स्विकारायला लागलो तर तर आपण स्वतःच्या हातानेच ना परमार्थ नीट करू शकूत ना प्रपंच नीट करू शकूत. प्रत्येकाच्या पूर्वसंस्काराच्या भागाप्रमाणे या सत्व-रज-तमो गुणांचे जे मिश्रण प्रत्येकात दिसते त्यामुळे वेगवेगळ्या प्रकारच्या व्यक्ती आपल्याला समाजात दिसत असतात. अशा परिस्थितीत सर्वांमध्ये तो एकच भगवंत आहे या अंतरंगीच्या मूल्यानूसार जर आपण प्रत्येक व्यक्तीमध्ये सरसकट मिसळले तर यातून केवळ आपली मलीनता वाढण्याची दाट शक्यता आहे. त्यामुळे जीवनामध्ये आपण नेहमी उत्तम गोष्टींचा हव्यास धरायला हवा. जीवनात रजो आणि तमोगुणांच्या आधाराने जी कर्म आज आपल्याला भगवंताला साक्षी ठेवून करता येणे शक्य नाही अशा कर्मांचा त्याग होण्यासाठी आपण नेहमी उत्तम गुणांची कास धरायला हवी, या उत्तम गुणांच्या आधारे जगामध्ये जे, जे काही निद्य आहे ते सर्व टाकून द्यावे. ते जरी भगवंताच्या शक्तीमुळे प्रगटत असले तरी त्यावर गुणमायेच्या अमलांमुळे जो रजो आणि तमोगुणांचा गुण त्या भगवंताच्या अंशरूपाला झाकून टाकत आहे अशा वस्तूंचा आपण त्याग करावा आणि विश्वामध्ये जे सत्वगुणांनी परिपूर्ण आहे अशाच गोष्टींचा सदैव हव्यास धरावा. त्यामुळे संत एकाच शब्दांत याचे मर्म आपल्याला सांगतात की, जीवनामध्ये सत्संगतीचे शास्त्र आपण धरावे. कारण संताच्या संगतीमध्ये पडून राहिले असता आपल्याला कुठलेही प्रयत्न न करता या सात्त्विक गोष्टींचा आपोआप अंतरंगाच्या संस्कारात कार्याला त्या सत्संगतीने सुरूवात होवून जाते. त्यासाठी वेगळे काही करावे लागत नाही. असे हे विलक्षण सात्संगतीचे शास्त्र तेच या विश्वातले सर्वात उत्तम सेव्य आहे ते आपण ग्रहण करावे, आपल्या जीवनाला उत्तम दिशा द्यावी, अंतरंगीचे मूल्य राम आहे हे जाणून राहावे आणि बहिरंगाच्या आधारे उत्तमगुणांची कास आपण धरावी त्यातून आपले आचरण या विश्वामध्ये आपल्याला उत्तम महंताच्या दृष्टीने घेऊन जाते. जानकी जीवन स्मरण जय जय राम लक्ष्मीकांत खडके 🙏

*श्रीराम समर्थ*

*समर्थ रामदासस्वामी रचित दासबोधावरील श्री रविंद्र पाठक यांची निरूपणें.दशक १३-नामरुप,समास १०-शिकवणनिरूपण,निरूपण क्रमांक ५१८ – भाग २ मधील सार.*

दासबोधातील तेराव्या दशकातील दहाव्या समासात शिकवण निरूपणाच्या आधारे समर्थ आपल्याला अंतरंग आणि बहिरंगाचा अभ्यास समजावून सांगतात.

जगामध्ये  प्रत्येक गोष्टीला किंमत आणि मूल्य अशी दोन मोजमाप असतात, व्यावहारिक लोकांना सर्व गोष्टी किंमतीच्या आधारानेच कळतात. संत या दृश्यजगात मूल्य आणि किंमत या दोन्हीही गोष्टींचा सारासार विचार करत असतात, प्रत्येकाच्या बाह्यांगाची किंमत जरी वेगवेगळी असली तरी मूल्यमापन करताना संत जेव्हा त्यांच्याकडे बघतात तेव्हा ते प्रत्येकाला रामाचे रूपच समजत असतात.

परमार्थात अंतरंगीचे शास्त्र हे मूल्यावर आधारित आणि आचरणाचे, व्यवहाराचे शास्त्र हे किंमतीवर आधारित आहे, या दोघांमधला जर समन्वय साधता आला तरच परमार्थ आणि प्रपंच या दोन्हीही गोष्टींमध्ये मनुष्य सारासार विवेकाच्या आधारे जगू शकतो.

*देही आत्मा देह अनात्मा ! त्याहून पर तो परमात्मा !*
*निरंजनास उपमा ! असेचिना !!१३.१०.७.!!*

इथं मूल्यांकनाला कुठलीही उपमा देता येत नाही एकच मूल्य आहे आणि ते म्हणजे अंतरंगीचे राम या दृष्टिकोनाचे, प्रत्येक जीवामध्ये राम बघण्याची मूल्यावर अधिष्ठान असलेली व्यवस्था संत आपल्याला समजावून सांगतात आणि त्याचबरोबर या दृश्यजगामध्ये भगवंताने किती अनंत प्रकारचे देह धारण केलेले आहेत.

*रायापासून रंकवरी ! अवघ्या मनुष्यांचियां हारी !*
*सगट समान सरी ! कैसी करावी !!१३.१०.८.!!*

या दृश्यजगामध्ये राजापासून ते रंकापर्यन्त अनेक प्रकारचे लोकांचे समुदाय आपल्याला आढळतात. आपण S.T.stand, Railway station, किंवा गजबजलेल्या भागात गेलो तर आपल्याला किती वेगवेगळ्या प्रकारची लोकं दिसतात, अंतरंगीच्या शास्त्रानुसार त्या प्रत्येकाचे मूल्य राम आहे परंतु जे दृश्य डोळ्यांनी आपण बघत आहोत त्या प्रत्येकाचे आपण बाह्यांगाच्या आधाराने किंमतीचे शास्त्र बघितले तर...

*देव दानव मानव ! नीच योनी हीन जीव !*
*पापी सुकृति अभिप्राव ! उदंड आहे !!१३.१०.९.!!*

एकाच एका भगवंताची ही वेगवेगळी रूपं अंतरंगाच्या शास्त्राने प्रत्येकजण राम आहे परंतु बहिरंगाच्या दृष्टीने जर बघितले तर या सृष्टीमध्ये आपल्याला देवमाणसे, तसेच दानवलोक देखील दिसतात, त्याचबरोबर नीच योनी, हीन जीव, पापी, पुण्यवान असे अनेक प्रकारचे भेद आहेत. म्हणजे एकच एक परमात्मस्वरूप मूल्याच्या आधाराने प्रत्येकाच्या आत रामरूपाने आहे परंतु व्यक्त स्वरूपात देहाच्या आधाराने मात्र प्रत्येकाची किंमत वेगवेगळी आहे.

त्यामुळे सारासार विचार करून बघितले तर प्रत्येकाच्या अंतरंगीचे मूल्य हे जरी राम असले तरी देहाच्या आधाराने जी व्यवस्था भगवंताने करून ठेवली ती आपण स्विकारली पाहिजे. या व्यवस्थेशी समन्वय साधून परमार्थात शिरायचे हीच खरी कसोटी आहे. हिमालयात जाऊन एकांतात परमार्थ करणे हे कदाचित सोपे असेल परंतु प्रपंचात, व्यवहारात, लोकांमध्ये राहून आपल्या अंतरंगीचे अनुसंधान टिकवत परमार्थ प्राप्त करणे हे अत्यंतिक अवघड आहे. आणि म्हणून समर्थ आपल्याला जीव तोडून या दोन्हीही गोष्टींची मूल्याची बाजू आणि किंमतीची बाजू समजावून सांगतात.

या परमात्मस्वरूपाने ही वेगवेगळी रूपं धारण केली त्या प्रत्येक रूपाला आपण एकसारखे धरून या जीवन व्यवहारामध्ये स्विकारायला लागलो तर तर आपण स्वतःच्या हातानेच ना परमार्थ नीट करू शकूत ना प्रपंच नीट करू शकूत. प्रत्येकाच्या पूर्वसंस्काराच्या भागाप्रमाणे या सत्व-रज-तमो गुणांचे जे मिश्रण प्रत्येकात दिसते त्यामुळे वेगवेगळ्या प्रकारच्या व्यक्ती आपल्याला समाजात दिसत असतात. अशा परिस्थितीत सर्वांमध्ये तो एकच भगवंत आहे या अंतरंगीच्या मूल्यानूसार जर आपण प्रत्येक व्यक्तीमध्ये सरसकट मिसळले तर यातून केवळ आपली मलीनता वाढण्याची दाट शक्यता आहे. त्यामुळे जीवनामध्ये आपण नेहमी उत्तम गोष्टींचा हव्यास धरायला हवा.

जीवनात रजो आणि तमोगुणांच्या आधाराने जी कर्म आज आपल्याला भगवंताला साक्षी ठेवून करता येणे शक्य नाही अशा कर्मांचा त्याग होण्यासाठी आपण नेहमी उत्तम गुणांची कास धरायला हवी, या उत्तम गुणांच्या आधारे  जगामध्ये जे, जे काही निद्य आहे ते सर्व टाकून द्यावे. ते जरी भगवंताच्या शक्तीमुळे प्रगटत असले तरी त्यावर गुणमायेच्या अमलांमुळे जो रजो आणि तमोगुणांचा गुण त्या भगवंताच्या अंशरूपाला झाकून टाकत आहे अशा वस्तूंचा आपण त्याग करावा आणि विश्वामध्ये जे सत्वगुणांनी परिपूर्ण आहे अशाच गोष्टींचा सदैव हव्यास धरावा.

त्यामुळे संत एकाच शब्दांत याचे मर्म आपल्याला सांगतात की, जीवनामध्ये सत्संगतीचे शास्त्र आपण धरावे. कारण संताच्या संगतीमध्ये पडून राहिले असता आपल्याला कुठलेही प्रयत्न न करता या सात्त्विक गोष्टींचा आपोआप अंतरंगाच्या संस्कारात कार्याला त्या सत्संगतीने सुरूवात होवून जाते. त्यासाठी वेगळे काही करावे लागत नाही. असे हे विलक्षण सात्संगतीचे शास्त्र तेच या विश्वातले सर्वात उत्तम सेव्य आहे ते आपण ग्रहण करावे, आपल्या जीवनाला उत्तम दिशा द्यावी, अंतरंगीचे मूल्य राम आहे हे जाणून राहावे आणि बहिरंगाच्या आधारे उत्तमगुणांची कास आपण धरावी त्यातून आपले आचरण या विश्वामध्ये आपल्याला उत्तम महंताच्या दृष्टीने घेऊन जाते.

जानकी जीवन स्मरण जय जय राम
          लक्ष्मीकांत खडके 
                  🙏

+9 प्रतिक्रिया 0 कॉमेंट्स • 13 शेयर

_*योग्य पोषण....*_ _दक्षिणेत अनंतरमण नावाचा उत्तम,प्रजेची काळजी घेणारा,साधूसंतांचा मान ठेवणारा राजा होता.राजपूत्र सुशांत मात्र लहानपणापासूनच बंड मस्तीखोर होता.जसा-जसा मोठा होत होता तसा जास्त अहंकारी,प्रजेला त्रास देणारा आणि सज्जनांचा अपमान करणारा झाला त्यामुळे राजा नेहमीच चिंतित असे.एक दिवस राजपुत्र सुशांत म्हणाला;”आपल्याकडे इतके सैनिक आहेत पण त्यांची आपल्याला गरज नाही.उगाच त्यांच्यावर पैसा खर्च होतोय जेव्हा युद्धस्थिति निर्माण होईल तेव्हा त्यांना बोलावता येईल आता विनाकारण त्यांना पोसण्याची जरूरी नाही.”राजा काहीच बोलला नाही.एका रात्री ते दोघं जंगलात गेले.सोबत भरपूर खाद्यपदार्थ घेतले होते ते एका झाडाखाली ठेवले.राजा म्हणाला;”इतके पदार्थ पाहून आता भरपूर कावळे येतील त्यांनी अन्नग्रहण केलं की आपण जाऊ.”राजपूत्र गोंधळला आणि आश्चर्याने म्हणाला;”आपण कितीही अन्न ठेवलं तरी रात्री ऐनवेळेवर कावळे कसे येतील?”राजा मंद स्मित करत उत्तरला;”मग अचानक युद्धस्थिती निर्माण झाली तर ऐनवेळी कितीही द्रव्य दिलं तर मरणाच्या भितीने सैनिक कसे येतीलआणि आले तरी त्यांच्यात युद्धकौशल्य कसे येईल?त्यामुळे सैनिकांना युद्ध नसले तरी पोसणे हितावहच असते.सैन्य तयार असल्यामुळे आपल्यावर आक्रमण करण्याची हिम्मतही कुणी करणार नाही." *आपल्याही बऱ्याच गोष्टी आपण जेव्हा गरज पडेल तेव्हा पाहू या यादीत ठेवतो आणि गरज पडली की भांबावून जातो.शाळाकाॅलेजमध्ये असताना अभ्यासाच्या बाबतीत हेच करतो आणि मग परिक्षा आली की भांबावतो.अभ्यासाव्यतिरीक्त काही छंद जोपासणे किंवा एखादी कला शिकणे यातही आळशीपणा दाखवतो आणि मग पस्तावतो.मोठे झाल्यावरही कामाच्या नियोजनात चुकतो आणि एखादा अवघड प्रसंग हाताळण्याचे कौशल्य नसल्यामुळे धीर सोडतो.पैशाचही नियोजन व्यवस्थित नसल्यामुळे मोठा खर्च आला की इकडे-तिकडे व्यवस्था लागते का पहातो.आणि सर्वात महत्वाचे नियमीत जीवनशैली योग,व्यायाम,प्राणायाम हे आजारी पडल्यावर किंवा शरीराच्या तक्रारी वाढल्यावर सुरू करतो.तोपर्यंत पाहू नंतर या यादीतच ठेवतो.ऐनवेळेला जसे सैन्य कुशलतेने लढू शकत नाही तसेच आपणही कौशल्य दाखवू शकत नाही कारण आपण आपलं शरीर आणि मन त्यादृष्टीने पोसलेलच नसतं.कठीण प्रसंग,परिस्थितीचा,मनाचा,शरीराचा,स्वास्थ्याचा हाताळण्यासाठी नियमीत पोषण जरूरी....*_ _*मिञानो;काळजी घ्या.....*_

+6 प्रतिक्रिया 2 कॉमेंट्स • 11 शेयर

_*मनाचा ताबा....*_ _चारूदत्त नावाचा राजा होता तो चांगला चित्रकार होता,विशेष करून त्याला निसर्गचित्रे काढायला आवडायची.एकदा एका उंच टेकडीवर चित्र काढायला गेला आणि समोरचं सुंदर दृश्य चित्रीत केलं.आपलं चित्र दूरून कसं दिसतं हे पहाण्यासाठी तो एकेक पाऊल मागे-मागे सरकू लागला.ती उंच टेकडी एका ठिकाणी दुभंगलेली होती.आता एक पाउल जरी मागे पडलं असतं तरी तो खोल दरीत पडला असता पण त्याला ते माहित नव्हतं.जवळच एक मेंढपाळ होता त्याने ते पाहिलं राजाला सावध करण्यासाठी आवाज दिला पण राजाला काही ऐकू आलं नाही.शेवटी मेंढपाळाने त्याच्या हातातली काठी जोरात फेकून चित्रावर मारली आणि चित्र फाटलं.राजा भानावर आला मेढपाळाला जवळ बोलवून त्याला देहान्ताची शिक्षा दिली.मेंढपाळाने भीत-भीत त्याची माफी मागितली आणि म्हणाला;"आपल्या राजाला वाचवण्यासाठीच मी हे केलं आणि ते माझं पहिलं कर्तव्य आहे त्यासाठी मला जीव गमवावा लागला तरी चालेल.महाराज असतील तरच राज्य सुरक्षित राहिल आणि चित्रं तर कितीही बनतील.”आणि त्याने पूर्ण घटना सांगितली.क्रोधित राजा भानावर आला त्याने माफी मागुन मेंढपाळाला भरपूर बक्षिस दिलं.*कधीकधी आपणही एखाद्या गोष्टीत खुप रमतो.आजूबाजूचं,परिस्थितीचं आणि महत्वाचं म्हणजे कर्तव्याचंही भान रहात नाही.मोबाइल टिव्ही सारख्या गोष्टीत इतकं गुंतत जातो की आपली रोजची आवश्यक कामं मागे पडतात किंवा पूर्ण केली तरी मनासारखी न करता ती संपवण्याकडेच आपला कल असतो.यात सर्वात जास्त नुकसान आपण आपल्या स्वत:चं करतो,आपल्या तब्येतीचं करतो.योग व्यायाम तर दूरच पण जेवण्याच्या झोपण्याच्या वेळाही आपण पाळत नाही आणि स्वत:चं नुकसान करून घेतो.छंद तर हवेच,विरंगुळाही हवा त्यात तन्मयताही पाहिजेच आणि मनापासून आनंदही घ्यावा पण कुठे थांबायचं याचं भानही पाहिजेच.एखादा मेंढपाळरूपी क्षण आपल्याला आवाज देतो सावध होण्यासाठी तो जीवनात वेळेवर आला तर चांगलंच जीवनही वाचतं आणि चित्रही सुरक्षित रहातं.पण उशीर झाला तर आपल्या स्वास्थ्याशिवाय आपले छंद काय कामाचे?मेंढपाळाचा आवाज वेळेवर ऐकला,सगळ्यात समतोल असला तरच सगळं सुरळीत राहिल....*_ _*मिञानो;काळजी घ्या.....*_

+12 प्रतिक्रिया 4 कॉमेंट्स • 39 शेयर

_*सुख म्हणजे काय असतं....?*_ _*सुख* एक अल्हाददायक मानसिक अवस्था जी प्रत्येकालाच हवी असते.पण ही मानसिक अवस्था कशी तयार होते?यावेळी मनाची नेमकी काय अवस्था असते?याचा आपण कधी विचारच करत नाही.खूपदा वाढणाऱ्या अपेक्षा,दुसऱ्यांविषयी असणारी असूया,कुठे थांबायचे हे न समजणं,अति हव्यास,वैचारिक समज नसणं अशी अनेक कारणं मानवी सुखाच्या आड येत राहतात.त्यामुळे माणूस कधीच सुखाची अंतीम पातळी गाठू शकत नाही.मुळात वैचारिक पातळीवर खूपच भेद असतात.त्यामुळे प्रत्येक मानवाच्या सुखाच्या व्याख्या वेगवेगळ्या असतात.मला ज्यात सुख वाटतं त्यात समोरच्या व्यक्तीला सुख वाटेलंच असं नाही.म्हणूनच तर जगात सुखी कोणीच दिसत नाही.पण जीवन जगताना नेमकं आपणास काय हवं असतं?मग ते भौतिक असो!शारिरीक असो!वा मानसिक.माणसांना नेमकं काय हवं असतं हेच समजतं नाही.नेमकं सुख म्हणजे काय हे तरी आपणास समजतं का?कारण जगातलं प्रत्येक सुख हे क्षणभंगुर असतं.आणि दु:खं देखील क्षणभंगुरच असतं.आयुष्यात घडणाऱ्या काही घटना का घडतात हे आपणास समजतंच नाही.आणि जे समजत नाही ते सहज सोडून देऊन पुढ जायचं असतं.कारण काही नैसर्गिक घटना आपण टाळू शकत नाही.उदा:-जवळच्या व्यक्तीचा मृत्यू,अचानक झालेल आर्थिक नुकसान अशा गोष्टींंचं दु:खं विसरून पुढेच जावं लागतं.शेवटी सुख म्हणजे काय असतं तुम्हाला जे जे हवं ते ते मिळणं म्हणजे सुख असतंच पण त्याहुनही महत्त्वाचं म्हणजे आयुष्य जगताना आपल्या मुलभूत गरजा भागवून तणाव विरहित वातावरण निर्माण करुन ज्याला जगता येतं तिथं सुख नक्कीच असतं.पण मानवागणिक सुखाच्या व्याख्या बदलत जातात.काहींना खरं सुख म्हणजे काय हेच समजत नाही.काहींना खूप पैसा म्हणजे सुख वाटतं,काहींना माणुसकी म्हणजे सुख वाटतं,काहींना मानसिक आरोग्य,मानसिक शांतता हेच सुख वाटतं.सुखाकडे पाहण्याचे दृष्टीकोन वेगवेगळे असतात.पण आम्हांला वाटतं *आयुष्यातील छोट्या-छोट्या गोष्टीत आनंद शोधत आपलं शारिरीक आणि मानसिक आरोग्य उत्तम ठेवणं.आपला स्वभाव प्रेमळ ठेवून आपल्या सभोवताली शक्य तितका आनंद पसरवणं यालाच सुख म्हणावं.जीवनाचं अंतीम सत्य मृत्यू आहे.जो अचानक केव्हाही येऊ शकतो आणि जाताना आपणास रिकाम्या हातांनी घेऊन जातो.पण मन:शांती,समाधान हेच जीवनाचं खरं सुख असतं आणि ते मिळवणं आपल्याच हातात असतं....*_ _*मिञानो;काळजी घ्या.....*_

+8 प्रतिक्रिया 0 कॉमेंट्स • 25 शेयर
Renuka Saluja Jan 16, 2022

+10 प्रतिक्रिया 0 कॉमेंट्स • 2 शेयर

भारत का एकमात्र धार्मिक सोशल नेटवर्क

Rate mymandir on the Play Store
5000 से भी ज़्यादा 5 स्टार रेटिंग
डेली-दर्शन, भजन, धार्मिक फ़ोटो और वीडियो * अपने त्योहारों और मंदिरों की फ़ोटो शेयर करें * पसंद के पोस्ट ऑफ़्लाइन सेव करें
सिर्फ़ 4.5MB